Na ryby z Garbusem - Garbus Fishing

Jezioro Wilcze to przedostatni patrząc od południowego – wschodu klejnot, z pięknej kolii jezior glacjalnej rynny gronowsko – rzepińsko – torzymskiej. Ci, którzy tu byli przyznają jednak, że te nieco górnolotne określenia są jak najbardziej na miejscu. Pierwsze, co rzuca się w oczy to przejrzystość i szmaragd wód zbiornika, a wszystko to w otoczeniu pięknych sosnowych lasów z udziałem świerka, przy zbiorniku przechodzących w zwarty pierścień olch (pozostańmy przy terminologii jubilerskiej). Misa jeziora jest łagodnie wygięta i zorientowania w kierunku NW – SE. Posiada ona wiele małych zatoczek i półwyspów najwyraźniej wykształconych w środkowo – północnej części. Tuż przy niej, po wschodniej stronie, mocno wcięta zatoczka z piaszczystą plażą i kąpieliskiem. Tutaj też doprowadzi nas jedyny honorowany przez Lasy Państwowe dojazd do akwenu – z kierunku Torzymia od ulicy Krośnieńskiej przez przejazd kolejowy i dalej na południe. Przy tym kąpielisku można postawić samochód. U nasady półwyspu duża, drewniana, estetyczna wiata, gdzie schronimy się przed deszczem i spokojnie spożyjemy posiłek. Drugie,  dzikie kąpielisko znajduje się po przeciwległej stronie zbiornika. Brzegi jeziora są łatwo dostępne, twarde, suche, za wyjątkiem nieco podmokłego i mocno zakrzaczonego krańca południowo – wschodniego. W tym miejscu najrozleglejszy jest także pas trzcin osiągający ok. 20 m. W innych okolicach jego szerokość zazwyczaj nie przekracza 6 – 7 m. Akwen praktycznie pozbawiony jest roślin o liściach pływających. Miejscami spore skupiska tworzy rogatek i wywłócznik oraz ramienice – oznaka wysokiej czystości wód zbiornika. Porastają one dno aż do głębokości ponad 8 m. Łatwo zaobserwować utrzymujące się od ładnych kilku lat obniżenie poziomu zwierciadła wód tego akwenu, podobnie, jak wielu innych na Wysoczyźnie Lubuskiej. W tym przypadku należy oszacować je na ok. 50 – 60 cm. Brzegi południowe i częściowo północne są tożsame z krawędziami rynny, nic dziwnego zatem, że w wielu miejscach przyjmują postać niemal urwiska. Szczególnie urokliwie wygląda droga wijąca się wzdłuż całego południowego pobrzeża po wąskiej półce nad klifem. Opisywany zbiornik nie posiada obecnie żadnych powierzchniowych dopływów. Niegdyś odwadniano do niego leżący na północny zachód, przegrodzony niską groblą fragment doliny, zwany Jeziorem Nowym, napełniany wodami jeziora Karasienko. Od kilku lat jest on suchy i coraz intensywniej porasta samosiejkami drzew. Dno J. Wilczego w zdecydowanej większości jest piaszczyste, a żółtobiałe łachy, o ile nie porastają je hydrofity, wyraźnie prześwitują z toni dzięki dużej przezroczystości wody. Akwen posiada podwodny próg dzielący go na dwa nierówne baseny – mniejszy północno – zachodni i nieco rozleglejszy – południowo – wschodni. Najgłębsze miejsce znajduje się w okolicach wspomnianego uprzednio półwyspu północnego. Czyste wody jeziora i systematyczne zarybienie (PZW Okręg w Zielonej Górze) robią swoje. Możemy tutaj liczyć przede wszystkim na pięknego (w sensie rozmiarów i dosłownie) okonia, leszcza, dorodną płoć, wzdręgę, duże liny i węgorze, szczupaka oraz oczywiście karpia z zarybień. Pływa tam też jeszcze parę amurów białych, tak pod 20 kg, wpuszczonych tu w latach 90 – tych ubiegłego wieku. W 2000 roku do jeziora wprowadzono niewielkie ilości suma, obecnego już w połowach wędkarskich.

Opis jeziora oraz plan batymetryczny jest fragmentem przewodnika wędkarskiego “Między Wartą a Pliszką czyli wędkowanie na wodach Powiatu Sulęcińskiego”, autorstwa Wojciecha Zieleniewskiego i Grzegorza Sawko a dostępne w pełnej wersji elektronicznej Tutaj.

Na południowo – wschodnim skraju dużej wsi Boczów, tuż przy drodze międzynarodowej E 30 i jednocześnie krajowej „dwójce” znajduje się jezioro Rzepinko, zwane też Boczowskim. Mimo niewielkiej głębokości maksymalnej zbiornik ten jest pochodzenia rynnowego i znajduje się w środkowej części jednej z najdłuższych rynien glacjalnych Wysoczyzny Lubuskiej. Kształt akwenu jest nieregularny, co dodaje mu malowniczości. Składają się na niego trzy zatoki łączące się w części środkowej. Brzegi jeziora w zdecydowanej większości są mineralne, twarde, od południa, wschodu i zachodu przyjmują formę stromej skarpy, porośniętej lasem mieszanym z pięknymi, pomnikowymi drzewami liściastymi. W podszycie znajdziemy duże skupiska konwalii majowej. Krawędź rynny wznosi się nad wodami akwenu na kilkanaście metrów, przyjmując wręcz urwisty charakter w jego południowo – zachodnim krańcu. Brzegi wyraźnie łagodnieją w okolicach wypływu Rzepi, która stąd właśnie bierze swój początek. Na jej odpływie została zamontowana gęsta, metalowa krata. Rzepia jest bezpośrednim, lewobrzeżnym dopływem pięknej Ilanki (patrz opis). Tutaj pobrzeże jest płaskie, podmokłe, przyjmuje częściowo formę wiszaru porośniętego głównie przez paproć nerecznicę i turzyce. W tej południowo – zachodniej zatoce znajduje się największe skupisko roślin o liściach pływających reprezentowanych głównie przez grążela żółtego. W tym też miejscu dno w największym stopniu pokrywają muliste osady organiczne, podczas, gdy w pozostałych rejonach jeziora przeplatają się z partiami piaszczystymi. Brzeg północny jest również łagodniejszy, graniczą z nim głównie ogródki przydomowe zabudowań wsi, zaś w jego środkowej części znajduje się dogodny zjazd do jeziora i trawiaste boisko (drugie w okolicach odpływu). Pas oczeretów jest niezbyt rozległy i ma szerokość zazwyczaj 3 – 4 metrów. Wśród trzcin, pałki wąskolistnej, a od północy także tataraku i manny mielec znajduje się wystarczająca ilość krótkich pomostów wędkarskich. Dno zbiornika jest porośnięte w niewielkim stopniu przez wywłócznika, rogatka, a miejscami przez kilka gatunków rdestnic, nie będzie więc większych kłopotów z zaczepami. Jezioro Rzepinko nie posiada obecnie żadnego dopływu powierzchniowego, jest zasilane głównie wodami podziemnymi. Pod względem rybackim znajduje się ono na pograniczu typu linowo – szczupakowego i sandaczowego. Użytkownik rybacki akwenu – PZW Okręg w Zielonej Górze regularnie, corocznie go zarybia. Trzon wprowadzanego tu materiału zarybieniowego stanowi karp, lin, szczupak i karaś pospolity. Co pewien czas do jeziora trafia sum i węgorz. W 1994 roku wpuszczono tu narybek letni sandacza – gatunku, który do tej pory w zbiorniku nie występował. Drapieżnik ten przyjął się znakomicie i obecnie stanowi jedną z głównych atrakcji wędkarskich akwenu. Oprócz sandacza łowi się tu piękne okazy lina i karasia pospolitego, regularnie kilku i kilkunastokilogramowe karpie oraz dochodzące obecnie niemal do 20 kg pojedyncze „klamoty” amurów białych z dawnych zarybień. Jest tutaj także sporo szczupaka, okonia, trafiają się piękne węgorze.

Opis jeziora oraz plan batymetryczny jest fragmentem przewodnika wędkarskiego “Między Wartą a Pliszką czyli wędkowanie na wodach Powiatu Sulęcińskiego”, autorstwa Wojciecha Zieleniewskiego i Grzegorza Sawko a dostępne w pełnej wersji elektronicznej Tutaj.